Kościół św. Katarzyny - najstarsza świątynia parafialna gdańskiego Starego Miasta - wzniesiony został w XIII wieku. Dokładnej daty jego budowy nie udało się jak dotąd ustalić. Wiadomo jednak, że istniał w 1298 roku, ponieważ wtedy właśnie król Władyław Łokietek odprawiał rady i sądy w jego wnętrzu. Budowę kościoła św. Katarzyny ufundowali książęta Pomorza Gdańskiego. Na przełomie XIV i XV wieku został gruntownie przebudowany. W 1555 roku świątynia została przekształcona z rzymsko-katolickiej na protestancką i taką pozostała aż do zakończenia II Wojny Światowej, kiedy to przejęli ją we władanie gdańscy karmelitanie.

W 76-metrowej wieży zwieńczonej wspaniałym, barokowym hełmem autorstwa Jacoba van den Blocka znajduje się od 1578 roku carillon (instrument złożony z nastrojonych na różne tony dzwonów wyposażony w mechanizm umożliwiający wygrywanie na nich melodii). Carillon ów, składający się pierwotnie z 35 dzwonów wielokrotnie udoskonalano, a nawet wymianiano, odlewając zupełnie nowe dzwony. Przynajmniej dwa razy uległ on całkowitemu zniszczeniu i następnie odbudowie.

Po raz pierwszy 3 lipca 1905 roku, kiedy to w wieżę uderzył piorun, w wyniku czego wybuchł pożar, który strawił ją i znajdujący się w niej carillon. W wieży wytworzyła się tak wysoka temperatura, że dzwony carillonu po prostu się stopiły. Gdańszczanie zorganizowali zbiórkę pieniędzy na odbudowę kościoła i w latach 1908-1910 wieżę oraz carillon zrekonstruowano.

Odbudowany instrument przetrwał zaledwie 32 lata. W czasie II Wojny Światowej (1942 rok) część dzwonów została przetopiona na potrzeby wojsk okupacyjnych, natomiast reszta ocalałych dzwonów gra do dzisiaj w kościele Mariackim w Lubece. Najmniejszy, półtoratonowy dzwon tamtego carillonu pozostał jednak w Gdańsku. Sam kościół zaś mocno ucierpiał w wyniku działań wojennych. Carillon powrócił na wieżę św. Katarzyny dopiero w latach 90 ubiegłego wieku dzięki fundacji Miasta Gdańsk Stowarzyszenia w Bremie, oraz prywatnych sponsorów. Obecnie instrument składa się z 49 dzwonów i waży w sumie 15 ton.

Jest pogodne, poniedziałkowe popołudnie 22 maja 2006 roku. Na dachu kościoła znów pojawia się najpierw dym, a zaraz potem płomienie. „Kaśka” płonie!

Pierwsze oznaki pożaru zaobserwowano o godzinie 14:30. Strażacy otrzymali informację o pożarze około 20 minut później. Jak zwykle w takich sytuacjach każdy był przekonany, że ktoś już wezwał Straż. Pięć minut od zgłoszenia pierwszy wóz Straży Pożarnej pojawił się na miejscu. W ciągu następnej pół godziny wszystkie trzy części dachu kościoła spłonęły i konstrukcja runęła na sklepienie kościoła. Spadające części dachu nie spowodowały jednak zawalenia się sklepienia, dzięki czemu ogień nie strawił wnętrza świątyni.

W czasie odbudowy z powojennych zniszczeń sklepienie kościoła wykonano ze zbrojonego betonu, ze względu na niższy koszt wykonania takiej konstrukcji niż tradycyjnej ceglanej. I choć postąpiono tak ze względów oszczędnościowych to prawdopodobnie ten fakt właśnie uratował wnętrze kościoła przed zniszczeniem wskutek spalenia oraz zalania. Ceglane sklepienie bowiem najprawdopodobniej nie wytrzymałoby upadku całej konstrukcji dachu, a na pewno szybciej by się poddało temperaturze i wodzie lanej przez strażaków.

W akcji brało udział w sumie ponad 100 strażaków z 35-ciu zastępów Straży Pożarnej. Strażacy walczyli, a cywile modlili się o to, by ogień nie strawił wieży i carillonu.